Columns kinderen

Heimwee naar mijn eigen kind

 

Alles was in kannen en kruiken. Al tijden. Inschrijving bij het kinderdagverblijf dat ik nog ken van mijn oudste twee, intake met de kleine die ik toen geen moment losgelaten heb, de planning voor de eerste dag opvang voor mijn jongste dochter van amper drie maanden jong.

 

Als ik wakker schrik, realiseer ik me dat ik mijn wekker niet gehoord heb. Ik heb me maximaal verslapen. En dan moeten de oudsten nog eten, Amylee moet een fles, lunchpakketjes moeten worden klaargemaakt voor tussen de middag en ergens tussendoor hunkert mijn slaperige hoofd naar de stralen van een warme douche. Dit is niet conform planning.

 

Bij het kinderdagverblijf word ik hartelijk begroet door Jelena. Kindjes die in mijn ogen al véél ouder zijn, dralen rond de leidster en voor ik het weet, neemt ze mijn jongste telg liefdevol van me over. Ik wist dat dit zou gebeuren en toch heb ik het er moeilijk mee. Ik troost me met de gedachte dat ik drie weken langer van mijn kleintje heb kunnen genieten dan menig moeder. Ik troost me met het feit dat ik haar kan ophalen wanneer ik wil, al komt dat moment al over twee uur.

 

Ik heb geen baan. Door omstandigheden loopt mijn contract af per 1 november en ben ik tot die tijd vrijgesteld van werk. Maar de opvang stopzetten is geen optie geweest. Want hoe kan ik solliciteren met een baby in mijn armen, hoe kan ik opvang regelen op het moment dat zich een nieuwe baan aandient? Ik zal wel moeten en de waan van de dag slokt me op.

 

Julia moet naar de gym gebracht worden, daarna Valérie naar school. Ik heb geen tijd om na te denken. Ik word geleefd door de klok en door alles wat die kleintjes in hun prille leventje al 'moeten'.

 

Om kwart voor 9 gaat de tweede bel en ik loop in mijn eentje terug naar huis met een knoop in mijn maag. Alles zit op school en op de opvang. En ik voel dat ik elk moment de prikkende tranen achter mijn ogen niet meer tegen zal kunnen houden.

 

Thuis is het stil en leeg. Ik zie de kinderwagen die zwijgend in de hal staat. Zonder mijn kleinste prinsesje er in. De mobiel boven de box hangt geluidloos te wiebelen. En ik mis mijn kleine meisje. Hoe vaak het ook door mijn hoofd schiet dat ik nu mijn handen vrij heb om te doen wat ik moet doen, toch weet ik dat er vandaag maar bar weinig uit mijn handen zal komen. Een eenzame traan rolt langs mijn wang naar beneden. Mijn teken van missen. De waarheid is hard en komt binnen: het Grote Loslaten is begonnen en ik heb heimwee naar mijn eigen kind.

 

Een andere blik

Met mijn haren gestyled en een makeupje op mijn gezicht stap ik de studio in waar mijn dochters vandaag een fotoshoot hebben. Speciaal voor Moederdag heb ik mezelf getrakteerd op een paar prachtplaatjes van mijn twee superheldinnen. En misschien mag ik ook nog even met ze op de foto.

Lisenka komt me breed lachend tegemoet; het is alweer een tijd geleden dat we elkaar hebben gezien, maar het weerzien is hartelijk. In haar hand houdt ze een professionele fotocamera. Ik heb al even op haar website gekeken. Ze timmert goed aan de weg; haar platen zijn werkelijk schitterend.

Tussen het wit waar de bovenverdieping van Wet 'n Wild in Alphen aan de Rijn mee is ingericht, toch ook veel houttinten en hier en daar wat turkooise accenten. Het uitzicht op de Zegerplas is werkelijk schitterend en aan de achterzijde staan de bomen vol in het groen. De witlederen gecapitonneerde banken nodigen uit om op plaats te nemen.

We nemen even de procedure door. Lisenka houdt niet van geposeerde foto's, zeker als het om kinderen gaat. Die zijn vaak heel open en kennen geen remmingen, juist de elementen die het goed doen op foto's. Ik laat het volledig aan haar over. Ik heb haar werk gezien; dat schept vertrouwen.

Julia en Valérie worden neergezet op een poef voor het raam. Het licht valt prachtig op hun mooie koppies. Klik-klik-klik. Lisenka geeft nauwelijks aanwijzingen. Haar foto's hangen af van het moment.

Dan naar de bank, maar Valérie gaat liever op de tafel liggen. Met een brede lach kijkt ze in de lens. Lisenka maakt nergens een punt van. Dit zijn de mooie platen, dit is precies hoe mijn kinderen zijn. Stoer, maar toch lief. Uitdagend, met een vleugje teruggetrokkenheid. Op de één of andere manier weet ze ze precies te vangen hoe ze zijn.

Ik kijk geamuseerd vanaf een afstandje toe. Het is goed zo, ik geniet van het samenspel tussen mijn schatjes en de fotografe.

Dan mag ik er ook bij. Mijn kinderen om me heen, de derde trappelend in mijn buik. 35 weken zwanger ben ik nu, dus het begint op te schieten en de bevalling komt steeds dichterbij. Echt mooie foto's van mijn zwangere buik heb ik helaas nog niet, maar vandaag maakt alle gemis meer dan goed.

Naderhand praten we nog kort even na over hoe het nu gaat. Lisenka is bijna een jaar geleden moeder geworden van een prachtzoon, een wens waarvan ik wist dat ze die al langer had. Ik vertel haar kort hoe mijn zwangerschap is verlopen. Niet alle details, daar is geen tijd voor. De volgende kandidaten staan alweer te trappelen om door haar gefotografeerd te worden.

Ik vertel haar dat ik het zo leuk vind voor haar dat ze nu ook moeder is. Ze werpt een schuine blik op mijn buik en verzucht dat ze er wel twee op mij achterloopt.

Ik geloof niet dat er iemand is die met me zou willen ruilen. De afgelopen maanden zijn een complete achtbaan geweest. Ik had vooraf niet kunnen vermoeden hoe zoveel dingen fout zouden kunnen lopen en dat ik er nu alleen voor zou staan. Het verdriet om al mijn verliezen is groot geweest, het onbegrip en onmacht hebben mij bijna de das omgedaan.

Maar Lisenka kijkt me aan, neemt me vervolgens op van top tot teen, kijkt naar mijn andere twee meiden en komt tot een conclusie: "Maar je staat er wel. Met je dikke buik. Je bent al moeder van twee prachtige meiden. En deze derde kan jij ook wel aan. Ook al is dat alleen. Zeker weten."

Misschien is er dan toch iets om jaloers op te zijn in mijn leven. Het is misschien niet zoals het in het perfecte plaatje zou passen en het is best zwaar, daar zal ik niet over liegen, maar inderdaad heb ik twee mooie, zorgzame meiden, die gezond zijn. Ik heb fijne mensen om me heen op wie ik kan bouwen. En ik houd mezelf staande. Ik besef me dat ik best trots mag zijn op mijn leven, hoe graag ik sommige dingen ook zou veranderen. Want al met al zal ook dit kleine meisje heel veel liefde en warmte ontvangen.

Er schiet een spreuk door mijn hoofd die ik er sinds dat moment niet meer uitkrijg: "Wees blij met wat je hebt, in plaats van verdrietig om wat je mist."

En zo is het maar net...
 


Terug naar column van de week?
Klik hier!